Stanisław Lanckoroński

Stanisław Lanckoroński herbu Zadora urodził się w 1465 roku w Brzozowie, a zmarł w 1535 roku. Był synem Stanisława Lanckorońskiego, marszałka nadwornego koronnego, i Anny Kurozwęckiej. Od 1497 roku pełnił obowiązki podczaszego sandomierskiego, a rok później został dworzaninem królewskim. W latach 1503-1504 zastępował marszałka nadwornego koronnego Jana Rabsztyńskiego z Tęczyna. Był także starostą kamienieckim i skalskim, podskarbim oraz posłem na sejmy.

W 1517 roku objął urząd strażnika polnego koronnego, a w 1523 roku został generałem ziem podolskich. W 1530 roku mianowano go wojewodą podolskim, natomiast w 1533 roku wojewodą sandomierskim. Uczestniczył w działaniach przeciw najazdom tatarskim w latach 1512-1516, między innymi pod Biłką, Wiśniowcem, Trembowlą i Podhajcami. Posiadał Jarosław i Kołodrupki, a jego dobra dziedziczne obejmowały majątki w powiecie szczyrzyckim. Nie był żonaty; spadkobiercą ustanowił bratanka Hieronima Lanckorońskiego.

Na podstawie artykułu „Stanisław Lanckoroński (wojewoda sandomierski)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.